‘Laten we in 2019 niet bang zijn om ons met grote fierheid sociaal en Vlaams te tonen’, schrijft Tom Garcia van Vlinks.

Straks is het 2019, de laatste der turbulente tienerjaren van de 21e eeuw. En we kunnen stellen dat ze flink gepuberd heeft, die 21e eeuw. Onze grootste wens is dan ook dat stilaan de jaren van verstand mogen komen, zodat we aan een sterke en voorspoedige toekomst kunnen bouwen met de energie en het optimisme van pronte jongvolwassenen.

We moeten veel meer vermenselijken in plaats van te ontmenselijken.

Zonder evenwel de jeugdige stoutmoedigheid en guitigheid te verliezen.

Wat zou u er bijvoorbeeld van denken om hier , als opmerkelijke nieuwjaarsstunt, de slogan van het Vlaams Belang te kapen?

Mits een open geest en een eenvoudige taalkundige ingreep, wordt ‘Eerst onze mensen’ namelijk een bijzonder warme en inclusieve slogan. Het volstaat de nadruk te verleggen van ‘onze’ op ‘mensen’, en je raakt de essentie van waar een samenleving voor zou moeten staan.

‘Eerst onze mensen‘ benadrukt immers de idee dat de mens centraal moet staan in alles wat we als samenleving doen en alles wat we als maatschappij beslissen. We moeten veel meer vermenselijken in plaats van te ontmenselijken. Vluchtelingen en migranten zijn mensen, allochtonen en autochtonen zijn mensen, witten en zwarten zijn mensen, werknemers en werkgevers zijn mensen, (anders)gelovigen en ongelovigen zijn mensen. We zijn allemaal mensen en we kunnen al eens van mening verschillen, soms zelfs heel erg, maar uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, namelijk het best mogelijke leven voor onszelf en onze naasten.

Laten we minder polariseren en meer integreren. Dat laatste gebeurt niet vanzelf, daar moet aan gewerkt worden. De overheid speelt daar ongetwijfeld een grote rol in, maar we kunnen er individueel ook heel wat steentjes toe bijdragen. Van de overheid zal het zo meteen echter niet komen, met de verkiezingen in het vooruitzicht en de verharde politieke verhoudingen na het vallen van de regering. Laten we dus als mens dan alvast proberen om meer open te staan voor elkaar, zelfs als de ander niet meteen dezelfde openheid toont. Natuurlijk kan niet alles opgelost worden en natuurlijk kan je niet iedereen tevreden stellen, maar als we elkaar een eind tegemoet komen, zullen we zeker beter opschieten, in de verschillende betekenissen van het woord.

Laten we gaan voor meer inclusie, in plaats van exclusie. Het veel te uitdrukkelijke identiteitsdenken is de voorbije jaren geheel ontspoord, zowel ter rechter- als ter linkerzijde. De overdreven focus op huidskleur, geslacht, geaardheid of andere aangeboren kenmerken, maakt niet alleen dat we mensen in hokjes opsluiten, maar dat we hen dus niet in de eerste plaats als mensen zien, maar als deel van die groep waartoe ze behoren. Of dat nu is om hen daarom te discrimineren of net om een voorkeursbehandeling te geven, het zorgt alleen maar voor verdeeldheid, terwijl we net samen moeten leven om er ook met zijn allen beter van te worden.

Eens we naar elkaar luisteren, zal overigens blijken dat onze visies en meningen zelfs wat de grote vraagstukken van onze tijd betreft, niet eens zo ver uit elkaar liggen. Neem nu migratie: hoe graag we het ook op de spits drijven, niemand is voor wijd open, noch voor hermetisch gesloten grenzen. Iedereen is het erover eens dat we niet zomaar iedereen kunnen en willen ontvangen, maar dat we wel iedereen op een menswaardige en meedogende manier moeten opvangen. Laten we daarom de mens niet uit het oog verliezen die achter de procedures en quota zitten waarover zo bitsig gestreden wordt.

Het sociale weefsel is maar zo sterk als zijn zwakste schakel.

De mens centraal zetten, houdt ook in dat we ons meer concentreren op het lokale. Het gekende sociale weefsel is immers maar zo sterk als zijn zwakste schakel. Als we de vezels nauwer aantrekken en sterke lokale kernen vormen, wordt het globale netwerk vanzelf ook een heel stuk sterker. Het ergste wat een mens kan overkomen, is machteloosheid. We zijn sociale, solidaire wezens, maar we moeten ook kunnen voelen dat wie we zijn en wat we doen er ook echt toe doet. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de jaarlijkse acties rond het gekende Music for Life. Jaar na jaar worden records gebroken, niet alleen van geld dat ingezameld wordt, maar vooral ook van de vele grote en kleine acties die mensen lokaal op het getouw zetten. Dan kan je dat met een cynische uithaal aan de kant vegen als gewetensusserij of meligheid, maar feit is dat we er ons goed bij voelen, dat al wie deelneemt zich een waardevol deel voelt van een grote, hechte groep en dat er een sterk gevoel van samenhorigheid ontstaat, die veel dieper gaat dan wanneer de Rode Duivels nog eens een goeie match spelen

Laten we dus in 2019 niet bang zijn om ons met grote fierheid sociaal en Vlaams te tonen, want als er iets in het DNA van de Vlaming zit, waar zijn of haar roots ook mogen liggen, dan is het gastvrijheid, openheid, vriendelijkheid en verdraagzaamheid. We hebben het eerder al gehoopt, laten we het nu ook als ultieme wens nemen: laten we in 2019 samen de beste manieren en oplossingen zoeken om te bouwen aan ons Vlaanderen in 5G: gemeenschapsbouwend, gedreven, gastvrij, gezellig en goedlachs. Prettig eindejaar en een gelukkig nieuwjaar!

Tom Garcia is kernlid van Vlinks